|
ايرانی
2524 سال
فلسفهٔ سیزده نوروز و اسناد تاریخی آن:
روز سیزده فروردین روز بسیار مبارک و فرخندهای است. ایرانیان در مورد این روز شاید آگاهی کمی دارند و آن را روز نحس میدانند و برای بیرون کردن نحسی از خانه و کاشانهٔ خود به کنار جویبارها و سبزهها میروند و به شادی میپردازند.
تا کنون هیچ دانشمندی ذکر نکرده که سیزده نوروز نحس است و این روز را برعکس سعد و فرخنده دانسته اند. در صفحه ۲۲۶ آثار الباقیه ابوریحان بیرونی درجدول روزها، سیزده راسعد و فرخنده به حساب آورده و این روز را تیر روز به رسم پیشینیان یاد کرده است.
جمشید شاه روز سیزده نوروز را در صحرای سبز و خرم، خیمه گاه و خرگاه برپا میکند و بار عام میدهد و آنچنان که در تواریخ پیشدادیان ذکر گردیده، چندین سال متوالی این کار را انجام میدهد که در نتیجه این مراسم به صورت سنّت و مراسم در میآید و از آن به بعد ایرانیان سیزده به در را بیرون از خانه برگزار مینمایند.
بعد از اسلام چون سیزده تمام ماهها را نحس می دانند، به اشتباه سیزده نوروزنحس شمرده شده، ابو نصر فراهی در دو بیت نحوست ماهها را بیان میکند:
هفت روزی نحس باشد در مهی زان حذر کن تا نیابی هیچ رنج
سه و پنج و سیزده با شانزده بیست و یک و بیست و چهار و بیت و پنج
سیزدهم هر ماه شمسی که تیر روز نامیده میشود مربوط به فرشته بزرگوار و ارجمندی است که تیر نام دارد. در زبان پهلوی آن را تیشتر میگویند. فرشته مقدس تیر در کیش مزد یسنا مقام بلند و داستان شیرین و دلکشی دارد و جشن بزرگ تیر روز از تیر ماه نیز که جشن تیرگان است به نام او میباشد. لذا ایرانیان قدیم پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن كه باياددوازده ماه ازسال است روزسيزدهم نوروزراكه فرخنده است به باغ وصحرايی می رفتند وشادی می كردندودرحقيقت با این ترتیب رسمی بودن دورهٔ نوروز را به پایان میرسانیدند.
علف گره زدن:
افسانهٔ آفرینش در ایران باستان و مسئلۀ نخستین بشر و نخستین شاه و دانستن روایاتی در باره کیومرث حائز اهمیت است. در اوستا چندین بار از وی سخن به میان آمده و او را اولین پادشاه و نخستین بشر نامیده است. گفتهٔ حمزهٔ اصفهانی در کتاب سنۀ ملوک الارض و الانبیا صفحه های ۲۳ و ۲۹ و گفتهٔ مسعودی در کتاب مروّج الذهب جلد دوم صفحه های ۱۱۰ و ۱۱۱ و بیرونی در کتاب آثار الباقیه همان آگاهی است که در منابٔع پهلوی وجود دارد.
مشیه و مشیانه که دختر و پسر دو قلوی کیومرث بودند، روز سیزده فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند. در آن زمان چون عقد و نکاهی شناخته شده نبود، آن دو به وسیلهٔ گره زدن دو شاخهٔ مورد، پایهٔ ازدواج خود را بنا نهادند. به همین دلیل ایرانیان باستان از این راز به خوبی آگاهی داشتند و آن مراسم را به ویژه دختران و پسران دم بخت انجام میدادند و امروز هم دختران وپسران برای بستن پیمان زناشویی نیت میکنند و علف گره میزنند.
این مراسم از زمان کیانیان تقریبا متروک شد؛ ولی در زمان هخامنشیان دوباره شروع شده و تا امروز باقی مانده است.
در کتاب مجمل التوایخ چنین آمده است: اولین مردی که به زمین ظاهر شد، پارسیان آن را گل شاه گویند، زیرا پادشاهی او الا بر گل نبود. پس پسرودختری از او ماند که مشیه و مشیانه نام گرفتند و روز سیزده نوروز با هم ازدواج کردند و در مدت پنجاه سال هیجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نودو چهار سال بی پادشاه ماند.
در بحث جشن نوروز در بسیاری از کتب آمده است که کردهای ایران و عراق که زرتشت را از خود میدانند، روز سیزدهم فروردین را جزو جشن نوروز به حساب میآورند.
برداشتی از کتاب: اصل و نسب و دین ایرانیان باستان نوشتهٔ عبد العظیم رضایی
گردآوری: بهكام بختياری، باسپاس، ماهستيم
SeezDeh BeDar, Sizdeh Bedar, Dodging the 13th day of New Year
On the thirteenth day of the new year, which also marks the end of the Nowrooz break for the school children, families leave their houses and head for the outdoors where they eat, play games, and celebrate a happy and healthy holiday season.
This tradition is called Seezdah Bedar (seezdah means thirteen) which in English translates to "getting rid of thirteen". This fun and exciting outing involves all family members and is intended to end the holiday season on a relaxing and positive note. The concept of avoiding the number thirteen is mainly to symbolize the will and power to deal with all evil in the new year.
The two weeks long NoRooz celebration ends with SeezDeh Bedar. SeezDeh means Thirteen and SeezDeh Bedar is the process of getting over with or passing over the thirteenth day of the New Year. (Some believe 13 being an unlucky number)
This day is usually celebrated outdoor in a picnic style. This is the last day of New Year celebration and life will return to normal the following day. Schools will open, shops will start on their regular hours and offices and Government agencies are back in normal operation. So, this is the last chance to spend some time with family and friends and enjoy the fresh smell of Spring.
Sizdah-Bedar is also believed to be a special day to ask for rain. In ancient Iran , every day had its own name, and belonged to a different angel. The 13th of Farvardin belonged to the angel of rain. This angel is depicted as a horse. Sizdah-Bedar is also a day for competitive games. Games involving horses were often chosen as a victory of a horse represented , the angle of rain.
On this day, girls & boys tie a knot with grass and make wishes perhaps for a husband or wife. When the knot is opened (it is beleived that) their luck will open and their wishes will come true. Newly weds also tie a grass knot making wishes for a baby, a house, or whatever is on their Have-To-Have list
Another version of this tradition states that - on the 13th day of new year, in the hope of finding a husband, unmarried girls tie a knot with blades of grass and make a wish for a good husband before the next sizdeh-Bedar. The knotting of the grass represents the bondage of a man and a woman. These days, girls sing this song while knotting:
" Sizdah-Bedar sal-e deegar khooneh shoohar, bacheh baghal"
which translates to:
"Next Sizdah-Bedar, in my husband's home, holding a baby"!
An interesting ritual performed at the end of the picnic day is to throw away the Sabzee from the Nowrooz Haft Seen table. The sabzee is supposed to have collected all the sickness, pain and ill fate hiding on the path of the family throughout the coming year! Touching someone else's sabzee on this thirteenth day or bringing it home is therefore not a good idea and may result in absorbing their pain and
Sizdah Bedar oder „den 13. vertreiben“
Das Fest am 13. des Farvardin (der erste Monat im iranischen Sonnenkalender),
ist ein sehr gesegneter und glücksverheissender Tag. Da viele Menschen nur
wenig über die Geschichte des Sizdah Bedar wissen, glauben viele, dass es sich
um einen Tag von Pech und Unglück handelt. Sie glauben, das sie mit dem
verlassen ihrer Häuser an diesem Tag und dem Feiern und dem Beisammensein
in der Natur und an den Gewässern, Pech und Unglück aus ihren Häusern
vertreiben. Bisher wurde diese Deutung, das nämlich der 13. Farvardin ein Tag
von Pech und Unglück ist, von den Forschern nie bestätigt. Diese sind eher der
Ansicht, das es sich um einen gesegneten und glücksverheissenden Tag handelt.
Nach dem Einzug des Islams im Iran , entstand die Deutung des Tags von Pech
und Unglück am 13. Tag des Norouz (Jahresbeginn im Sonnenkalender), da im
Islam der 13. Tag eines jeden Monats einen Tag von Pech und Unglück darstellt.
Je mehr über diesen traditionellen Brauch und Festakt nachgeforscht wird, umso
deutlicher werden die Wurzeln dieser Tradition erkennbar und umso logischer und
natürlicher erscheint dieses Jahrhunderte alte Fest. Der 13. eines jeden
Sonnenmonats des iranischen Sonnenkalenders wird „Tir Rouz“ genannt (Rouz
bedeutet Tag), nach dem großen und ehrbaren Engel „Tir“. In den altiranischen
Kulturen und der Mazdisten hat der Engel Tir eine sehr hohe Stellung und
Persönlichkeit. Nachdem die alten Iraner zwölf Tage lang den Jahresbeginn
(Norouz) feierten, gingen sie am gesegneten und glücksverheissenden 13. Tag
nach Neujahr in die Natur und feierten das Ende der Neujahrsfeste, tanzten und
sangen gemeinsam und waren fröhlich.
Sabze Gereh Zadan oder „Knoten in Grashalme knüpfen“
In der Historie des alten Irans war die Schöpfungsgeschichte, die Geschichte des
ersten Menschen und des ersten Menschenkönigs Kiumars von ganz großer
Bedeutung. Im zoroastrischen Buch Avesta wird mehrmals auf Kiumars
verwiesen, dem ersten Menschenkönig, der auch als erster Mensch genannt
wurde. Mashia und Mashiane, Sohn und Tochter des Kiumars, waren Zwillinge,
die am 13. Tag des ersten Monats im Jahr als erste Menschen den Bund der Ehe
eingingen. Da bis zu diesem Zeitpunkt der Mensch die Ehe und Vereinigung noch
nicht kannte, knoteten Mashia und Mashiane zum Zeichen ihrer Ehe und
Verbundenheit, zwei Grashalme zusammen. Die Tradition der „Knoten in
Grashalme knüpfen“ wird seither vor allem von jungen, heiratswilligen Jungs und
Mädchen zelebriert, die sich eine glückliche Ehe wünschen. Diese alte Tradition
verschwand in der Zeit der Kianiden, wurde aber seid den Achamäniden wieder
zelebriert und hat nachwievor eine sehr hohe Verbreitung in der iranischen
Jugend.
Dertiende dag van neuw jaar( Norouz in Iran )
Iraniërs besteden de laatste dag van de vakantie op een picknick in de boomgaarden, op de prairies, aan de kust, of in de heuvels waar ze eten en drinken, dansen en zingen en spelen en grap. Op die dag, de alleenstaande vrouwen knoop gras samen in de hoop van het huwelijk voor de volgende Norooz! Integraal onderdeel van Norooz zijn de bezoeken uitgewisseld en hulde aan de ouderlingen, evenals het ontvangen monetaire en andere geschenken van hen
سیزده نوروز و اسناد تاریخی آن | 
Account:
(
Search in 126,298,072 RSS articles:
نويسنده فرامرز دادرس
براي شناخت روز(poisson d’avril) « ماهي آوريل »، بايد به جستجو درريشه هاي استوره اي ماه آوريل پرداخت. رومي ها ماه چهارم سال ترسايي را، كه با پايان ماه مارس آغاز مي شود، «آپريليس» = (aprilis) نامگذاري كرده اند، كه به زبان لاتين به آن، « آپرير»= (aperire) گفته مي شود، «آپرير» به چم باز شدن و شكفته شدن آمده است، در اين ماه جوانه هاي گل و گياه در زمين شكفته و بارورمي شوند.
